Ξεκάθαρες σκέψεις

Θέλω να γράψω όλα όσα σκέφτομαι,όλα αυτά που έχουν κάνει το μυαλό μου ένα κουβάρι..μπας και μπορέσω να βρω την αρχή του.. μπας και καταφέρω να βγάλω άκρη..
Είναι τόσα πολλά αυτά που νιώθω.Ανάμεικτα και μπερδεμένα.Τα έχω σκεφτεί και τα έχω ξανασκεφτεί.Ξέρω, πρέπει να τα βάλω σε τάξη.Κι ενώ ξέρω το δρόμο, όλο αλλού πηγαίνω..
Τα σωστά και τα λάθη μου..Τα πρέπει και τα μη..Πώς να υπακούσει η καρδιά σε αυτά;
Είναι δύσκολο και πονάει πολύ.Τόσο που δε φαντάζεσαι..
Στα'χω πει σχεδόν όλα ..Όχι,δεν κάνει,δεν μπορώ να λέω όσα νιώθω, κι ας θέλω....
Μετρώ τις λέξεις μου πια.Μ'ακούς.Κι άλλες φορές απλά σωπαίνω.
Θυμάμαι τα πάντα.
Σκέφτομαι.
Ονειρεύομαι.
Νοσταλγώ.
Φοβάμαι.
Στενοχωριέμαι.
Χαμογελώ.
Σ'αγαπώ.

"Σ’ αγαπώ πολύ
πιο πολύ κανείς
όποιος αγαπά
δεν θα γίνει εμείς
Γιατί εμείς οι δυο
πήγαμε μπροστά
κι από το μαζί
και από χωριστά"

Ακούω Μελωδία..Το ένα τραγούδι μετά το άλλο,όλα έχουν κάτι να σου πουν.Να σου πω.

Σ'ευχαριστώ.

"καρδιές που αιμορραγούν"

Θα ξεμπερδευτώ..Κάποια άλλη στιγμή.


"

Αχ...

Μ'ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι..
Ένα αεράκι να μας πάρει..

Απ'τα πιο όμορφα τραγούδια...

Απ'τους πιο όμορφους και μαγευτικούς -κατ'εμε- στίχους...


Περπάτησα πάρα πολύ και τα φτερά μου τα 'χω χάσει
Μα εσύ που δεν πατάς στη γη καν' την ψυχή μου να πετάξει
Μ' ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι ένα αεράκι να μας πάρει
Φωτιά και αέρας να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας

Είν' η καρδιά μου μια αυλή σ' ένα κελί που όλο μικραίνει
Μα εσύ που έχεις το κλειδί έλα και πες μου το γιατί
Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει το όνειρο μου ξαποσταίνει
Νερό και αρμύρα να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό και μια θηλιά που όλο στενεύει
Έλα και κάνε μουσική την τρέλα που με διαφεντεύει
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς τραγούδησε τες να χαρείς
Μ' ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας...


Αφεθείτε στις σκέψεις και στα όνειρά σας...και ταξιδέψτε στη μαγεία των αισθήσεων...

Κοιτώντας τη θάλασσα αγκαλιά
πιασμένοι χέρι-χέρι,
ανασκαλεύοντας το παρελθόν
και με αισιοδοξία για το μέλλον
αποκοιμήθηκαν με θέα την ανατολή...
Ξημέρωνε..
Μα ποιος να'ξερε πως δε θα'ταν ποτέ πια γι'αυτούς το ίδιο?

Non ti scordar mai di me...

Don't you ever forget me

Se fossi qui con me questa sera
If you were here with me tonight
Sarei felice e tu lo sai.
I'd be happy and you know it
Starebbe meglio anche la luna,
Even the moon would be better
ora più piccola che mai.
that now is smaller than ever.
Farei anche a meno della nostalgia
I would even get rid of the melancholy
Che da lontano
That from far away
Torna per portarmi via
Comes back to take me away
Del nostro amore solo una scia
From our love, just a wake
Che il tempo poi cancellerà
That time will then erase
E nulla sopravviverà.
And nothing will survive.

Non ti scordar mai di me,
Don't ever forget me
di ogni mia abitudine,
nor any custom of mine
in fondo siamo stati insieme
after all we stayed together
e non è un piccolo particolare.
and that is not just a small detail.
Non ti scordar mai di me,
Don't ever forget me
della più incantevole fiaba
nor the most amazing fairytale
che abbia mai scritto,
that I've have ever written
un lieto fine era previsto e assai gradito.
a happy end was foreseen and very much enjoyed.

Forse è anche stata un po’ colpa mia
Maybe it was a bit my fault too
Credere fosse per l’eternità.
Believing it would last for ever.
A volte tutto un po’ si consuma,
Sometimes everything fades away
senza preavviso se ne va.
and goes away without previous notice.

Non ti scordar mai di me,
Don't ever forget me
di ogni mia abitudine,
nor any custom of mine
in fondo siamo stati insieme
after all we stayed together
e non è un piccolo particolare.
and that is not just a small detail.
Non ti scordar mai di me,
Don't ever forget me
della più incantevole fiaba
nor the most amazing fairytale
che abbia mai scritto,
that I've have ever written
un lieto fine era previsto e assai gradito.
a happy end was foreseen and very much enjoyed.

Non ti scordar…
Don't forget...
Non ti scordar…
Don't forget...

Non ti scordar mai di me,
Don't ever forget me
di ogni mia abitudine,
nor any custom of mine
in fondo siamo stati insieme
after all we stayed together
e non è un piccolo particolare.
and that is not just a small detail.
Non ti scordar mai di me,
Don't ever forget me
della più incantevole fiaba
nor the most amazing fairytale
che abbia mai scritto,
that I've have ever written
un lieto fine era previsto e assai gradito.
a happy end was foreseen and very much enjoyed.

. . . . . . . . . . . .

Life goes on

Eίναι κάποιες φορές που επιδιώκεις να θυμάσαι.Να πονάς.Να γελάς.Να χαμογελάς.Να κλαις.Να ηρεμείς.Κι όλα αυτά, το καθένα ξεχωριστά ή κι όλα μαζί, για κάποιο λόγο.

Είναι κάποιες φορές που η νοσταλγία κι οι αναμνήσεις για κάτι, σου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση..

Όλα μέσα στο μυαλό..Ταξινομημένα ή ανάκατα..
Σαν τις κούτες στην αποθήκη.Που ξαφνικά σε πιάνει μια επιθυμία να τις ανοίξεις και να ζήσεις έστω και για λίγο στιγμές του παρελθόντος.
Σαν τα τραγούδια που είναι συνδυασμένα στο νου με συγκεκριμένα πρόσωπα.Κι όταν τ'ακούς, σε κάνουν να τα θυμάσαι.
Στιγμές αναβιώνουν μέσα από διάφορες διαδικασίες..ηθελημένα ή μη.
Σημασία όμως έχει όχι μόνο αυτό που πέρασε,αλλά κι αυτό που θα'ρθει...
Γιατί η ζωή συνεχίζεται... :)

"...Oooh, life goes on, and its only gonna make me strong.
Its a fact, once you get on board say goodbye cause you cant go back.
Oooh, its a fight, and I really wanna get it right
Where Im at, is my life before me, got this feeling that I cant go back...."

Φιλίες,όνειρα κι αγγέλοι..!!!

Έλαβα το παραπάνω βραβείο από κάποιον που με άγγιξε, κι όχι μόνο εμένα,αλλά πολλούς από εδώ μέσα νομίζω..

Αναφέρει πως το δώρο της φιλίας, είναι από τα πιο πολύτιμα στη ζωή κι ότι για εκείνον το βραβείο, συμβολίζει αυτό ακριβώς..

Αν και νομίζω πως δεν έχω κάνει κάτι το ιδιαίτερο,ώστε να είμαι στα άτομα που επέλεξε να το δωρίσει,παρόλα αυτά τον ευχαριστώ πολύ....

Κι όσο γι'αυτό που λέει δωρίζοντας μου το, δηλαδή ότι γνωρίζω να ονειρεύομαι και να πιστεύω...απάντηση μου είναι η παρακάτω εικόνα...

Ανεμοσκορπίσματα-Νικόλα σε σένα αναφέρομαι ε...! ;)

Καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνεις!!!

Να ξέρεις πως ο άστεγος -ζαχαρένιος σου- άγγελος θα σε προσέχει πάντα από ψηλά...;)

Με το δεξί...;)

Χρόνια Πολλά,Χρόνια Καλά,Καλή Χρονιά!!!!!!


Η αλήθεια είναι πως ήθελα πριν μπει ο καινούριος χρόνος να γράψω ένα συνοπτικό κείμενο για το πως ήταν το 2008 για μένα...
Τι ήρθε στη ζωή μου, τι πέρασε και άφησα πίσω μου και τι κράτησα για την νέα χρονιά μαζί μου...

Όμως δεν το έκανα.
Γι'αυτό στην πρώτη μου ανάρτηση για το 2009, θα αναφερθώ σε κάποια άτομα που ο καθένας με τη σειρά του υπήρξε ή εξακολουθεί να υπάρχει στην καθημερινότητα μου.


#Τα τελευταία 5 χρόνια κάθε πρώτη του χρόνου στις 00:01 ο Β. μου εύχεται για τη νέα χρονιά που έπεται..Είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσα να γράφω για ώρες,αλλά δε θα το κάνω.Το μόνο που θα επισημάνω για εκείνον είναι πως είναι αυτός που μ'έμαθε να αγαπώ τους ανθρώπους με βάση το μέσα τους και όχι για το..περιτύλιγμα..Απλά ένα κομμάτι της ζωής μου που αγαπούσα,αγαπάω και θα αγαπάω πολύυυ!!!


#Ο Λ. Μια εμπειρία που εγώ τουλάχιστον προσπάθησα να ζήσω.Όμως δεν έζησα,καθώς εκείνος φοβήθηκε.Φοβήθηκε για το τι μπορούσε να νιώσει και να ζήσει με έναν μικρότερό του άνθρωπο.
Από αυτόν συνειδητοποίησα πως "μικρός" τελικά δεν είναι κάποιος σε ηλικία, αλλά εκείνος που δεν μπορεί να τα βρει με τον εαυτό του και να ξεκαθαρίσει τι θέλει και άμυνα του είναι η σιωπή.


#Ο Π. Ένας άνθρωπος με ήθη και αξίες στη ζωή του.Ένα παληκάρι που κρύβει μέσα του ένα μικρό παιδί.Αρκεί να τον δεις στα μάτια του και να θελήσεις να δεις τι κρύβει μέσα του...
Πόσο θα'θελα να επαναλάβουμε εκείνη τη βόλτα στην παραλία μέχρι τας πρωινάς ώρας...Αξέχαστη νύχτα-μέρα!!!


#Η Α. Ένα μυαλό...ξεροκέφαλο!Τα γονίδια βλέπετε!Ένα μυαλό δυνατό,πολύ δυνατό που μεθοδεύει τους πάντες και τα πάντα προκειμένου να πετύχει αυτό που θέλει.Κάπου-κάπου ξεχνά όμως πως απ'τη λέξη "πάντες" πρέπει να βγάλει κάποιους ανθρώπους.
Γνώμη μου πως δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους.Παρόλα αυτά της εύχομαι τα καλύτερα στο νέο ξεκίνημα της ζωής της.


#Η Κ. που δεν την έχω αφήσει "ν'αγιάσει" τόσα χρόνια...Και το πιθανότερο είναι πως δεν θα την αφήσω(με την καλή έννοια πάντα!) ;) Λατρευτή γυναίκα,απλά θεά!
Εύχομαι κουράγιο για να μπορεί να μ'αντέχει!Την λατρεύω!



#Ο Μ. Ο ταμίας της ζωής μου,καθώς εκείνος φταίει για όλους και για όλα!χιχι!
Η κολώνα του σπιτιού!Ο άνθρωπος που μέσα απ'τα γονίδια του,μου μετέφερε κάποια απ'τα πολύτιμα στοιχεία του χαρακτήρα του.Πατέρααα!!
Υπομονή και επιμονή για να αντέξεις τα επόμενα που θα'ρθουν!!
Να εξακολουθείς να λατρεύεις τις γυναίκες της ζωής σου....κ ναι,εννοώ κ μένα! ;)



Θέλω να ελπίζω πως το 2009 θα φέρει στους ανθρώπους που αγαπώ,αλλά και σε όλους τους άλλους ΥΓΕΙΑ, ΧΑΡΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ...!!!

Και σε μένα εύχομαι ένα ξεκαθάρισμα στα ερωτικά τρίγωνα,τετράγωνα,πεντάγωνα,εξάγωνα που έχει μπλέξει ο Πλούτωνας το ζώδιο μου...χεχε!!

Ο πρίγκιπας που έγινε βάτραχος ….(στα μάτια και στην καρδιά μου)

Μια φορά κι έναν καιρό μια μικρή πριγκίπισσα καθώς έκανε μια βόλτα στο ποτάμι, συνάντησε εκεί έναν βάτραχο. Τον πλησίασε κι άρχισε να μιλάει μαζί του, παρόλο που όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι τον απομάκρυναν από κοντά τους. Κι ο λόγος?...Τους τρόμαζε η ασχήμια του! Όμως η πριγκίπισσα καθώς τον γνώριζε με τον καιρό, ανακάλυψε πως έκρυβε τόση ομορφιά στη ψυχή του…! Όση του έλειπε εξωτερικά, τόση κι ακόμη περισσότερη είχε μέσα του…!

Η πριγκίπισσα άρχισε να τη διεγείρει το μυαλό του και να τη γοητεύουν τόσο πολύ τα λόγια και τα ποιήματα του που στο τέλος…..τον ερωτεύτηκε!
Ο βάτραχος της έμοιαζε με πρίγκιπα πλέον στα μάτια της! {Λένε πως ο έρωτας τυφλώνει εξάλλου!}
Ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν και έζησαν πολύ καλά μαζί για αρκετά χρόνια, ώσπου μια μέρα ο πρίγκιπας έφυγε μακριά της. Χωρίς να πει τίποτα. Αναζητώντας την βασίλισσα ενός άλλου παραμυθιού και αφήνοντας την πριγκίπισσα μόνη της.

Ο πρίγκιπας όμως, με την αγάπη της πριγκίπισσας, είχε ξεχάσει πως ήταν βάτραχος στην πραγματικότητα. Νομίζοντας πως όλοι τον βλέπουν σαν πρίγκιπα, άρχισε να μη λογαριάζει τίποτα κ φερόταν αλαζονικά κι άσχημα στη βασίλισσα. Μέχρι που μια μέρα η βασίλισσα δεν τον άντεξε άλλο και τον αποκάλεσε βάτραχο!Kι εκείνος θύμωσε, αφού είχε ξεχάσει ποιος πραγματικά ήταν…
Τότε αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην πριγκίπισσα του και να της πει πως είχαν τα πράγματα.

Η πριγκίπισσα αφού άκουσε αυτά που είχε να της πει, δάκρυσε και τότε ο βάτραχος απόρησε..
‘Δακρύζω και στενοχωριέμαι, γιατί ο πρίγκιπας μου ήταν τόσο όμορφος μέσα του! Τώρα η ασχήμια που βγάζεις δεν θυμίζει τίποτα απ’ όσα εγώ ερωτεύτηκα κι αγάπησα. Δεν μου είσαι τίποτα πια. Είσαι απλώς ένας βάτραχος, που κάποτε υπήρξες ο πρίγκιπας μου’, του είχε πει εκείνη.

Η πριγκίπισσα επέστρεψε στο παλάτι της κι ο βάτραχος στο ποτάμι. Από τότε δεν ξανασυναντήθηκαν. Δεν ξαναμίλησαν. Μόνο που όταν μαθαίνει πως κάποιος πέρασε απ’ το ποτάμι, τον ρωτάει μήπως είδε έναν πρίγκιπα…Κι όλοι της απαντάνε πως μόνο ένας δυστυχισμένος βάτραχος ζει εκεί…

Εκείνη κάνει παρέα που και που με τις αναμνήσεις του πρίγκιπα της και χαμογελάει. Κρύβει την αγάπη της γι’ αυτόν καλά μέσα στην καρδιά της κι ύστερα επιστρέφει πάλι στη ζωή της…

Απλά απορεί…από πότε οι άνθρωποι άρχισαν να ξεχνούν ποιοι είναι και γιατί σταμάτησαν να εκτιμούν?